Cerkak Disrengeni Wong Edan

Disrengeni Wong Edan
Dening : Sri Wahyani

Yati, bocah wadon kang nembe lulus seka SMA kuwi pancen dhasare bocah kang pinter. Dheweke nduweni kekarepan kanggo neruske sekolahe menyang perguruan tinggi, ananging merga kahananedheweke kang kalebu wong kang ora nduwe, kekarepane kuwi mau durung isa kasembadan. Sedhih pancen, ananging kepiye maneh, dheweke ya ora tega yen meksa mbokne supaya nyekolahke dheweke amarga yen ngaweruhi kahanane mbokne kang statuse saikine randha kang ditinggal seda dening bapakne. Mula seka iku Yati saikine kerja ana ing toko klambi ing kuthane kang adohe 13 kilometer seka umah.

Kaya biasane, esuk-esuk mruput sakbubare sembahyang subuh, mbok Sarinah nggogok ing ngarep pawon kanggo nyepakake panganan kanggo sangu anake mangkat kerja. Kejaba iku, mbok Sarinah uga nggodhog banyu kanggo adus anake mau amarga dheweke ora tega yen anake kudu adus esuk mruput nanggo banyu adem.

Mbok Sarinah pancen wong kang ora nduwe. Dheweke ora nduweni wragad kanggo nyenengke anake, ananging dheweke sayang banget marang anak wadon siji-sijine mau. Mula saka iku sanadyan uripe srawa kurang ananging ngenani babagan harmonis umah tangga ya ora kalah karo wong kang srawa kacukupan amarga rasa sayang antarane mbok karo anake kuwi pancen gedhe banget.

Biasane pancen Yati ngewangi mbokne kanggo nyepakake panganan. Ananging merga esuk iki adem banget lan mangerteni Yati kang lagi menstruasi mula mbok Sarinah ora tega kanggo nggugah gasik anak wadone kuwi.

Nalikane srengengene wus mlethek, mbok Sarinah nggugah Yati kang isih rapet anggone kemulan. Sakjane ya ora tega, ananging piye maneh wong wus awan tur dheweke ya kudu mangkat kerja.

Banyu anget wus cumawis ana ing padusan, mbok Sarinah nggugah Yati kanthi lirih-lirih.

“Yati, anake mbokne sing ayu dhewek, ndang tangi cah ayu. Kae deloken srengengene wus mlethek, banyu angete ya wus ngawe-ngawe men anak wedoke mbokne enggal-enggal adus.” Omongane mbok Sarinah kanthi lirih sinambi ngelus-elus bathuke anak wedoke kang cunong.

“Astagfirullah, sakmenika sampun tabuh pinten mbok?” Pitakone Yati

“Wus jam 7 ndhuk, mula ndang adus wong kowe kan kudu menyang kerja jam 8 mengko kuwi, banyu angete ya wus cumawis ing padusan kae” Wangsulane mbok Sarinah karo ngongkon anake supaya enggal-enggal adus.

“Inggih mbok, kula tak adus rumiyin”.

Nalikane Yati lagi adus, mbok Sarinah enggal-enggal nyepakake panganan kanggo sarapan anak wedoke. Ora lali, panganan kanggo sangu Yati uga dicepakake.

Sakwuse Yati rampung adus mbok Sarinah enggal-enggal ndawuhi anake supaya sarapan ndisik.

“Ndhuk, ndang kene sarapan bareng simbok ndisik”.

“Inggih Bu, sekedap maliha”.

“Apa lehmu dandan urung rampung ndhuk? Lehmu nganggo wedhak karo gincu kandele sepira ndhuk kok ya ora rampung-rampung ket mau” Pitakone mbok Sarinah ngledek anak wedoke.

“Lah nggih boten kandel-kandel no mbok, wong kula menika boten dandan nggih sampun ayu kok” Wangsulane Yati nambahi gayenge pacelathon esuk iki.

“Lah ya jelas ayu wong anake simbok kok”

“Lah inggih niku lo mbok”

“Wus.. wus.. ora oya ayu oya ay uterus ndhuk. Kene ndang metu seka kamar, kene ndang sarapan wong wus awan lo iki, wedi kowe mengko keri le numpak angkot.

“Inggih mbok, Inggih”

Sakwuse sarapan, Yati enggal-enggal njaluk pamit marang mbokne kanggo kerja. Kaya biasane, Yati ngadhang angkot ing prapatan kang cedhak karo umah. Wektu iku pancen wus awan, wus jam 8 punjul 10 menit mula wus arang angkot kang liwat. Yati bingung uga wedi. Dheweke wedi yen kesed anggone tekan toko, amarga dina iki pancen jatahe dheweke kanggo njupuk kunci ing umahe bose.

“wadhuh, saiki jatahku njupuk kunci nang umahe bose iki, toko kudu bukak jam stengah 9 malah tekan saiki urung ana angkot kang liwat. Adhuh piye iki, mengko nek aku teka kesed mesthi aku disrengeni iki” Omongane Yati sinambi kukur-kukur endhas, pratanda yen dheweke lagi bingung.

Ora kacek suwe, paningale Yati tumuju marang mobil Avanza kang mandheg ing ngarepe dheweke. Kaca mobil banjur dibukak, keton pawongan ing njero mobil. Jebul pawongan mau kuwi Pak Giat, guru nalikane dheweke isih ngangsu kawruh ana ing SMA.

“Ti, Yati ameh menyang ngendi sampeyan?” Pitakone Pak Giat.

“Kula badhe dhateng kitha Pak” Wangsulane Yati.

“Kebeneran aku ya meh menyang kitha, mbok mayuh bareng awae”. Pangajake Pak Giat.

“Inggih Pak maturnuwun”

Yati banjur mlebu ing mobile Pak Giat. Ing sedawane dalan, Yati ditakoni babagan keneng apa dheweke ora neruske sekolahae. Yati banjur njletrehke kahanan ekonomi kluwarga kang nyata-nyata ora isa kanggo neruske sekolahe dheweke.

Ora krasa yen wus 15 menit anggone Pak Giaat karo Yati padha crita. Yati diterke tekan ngarep tokone persis. Ya cetha urung dibukak tokone merga dina iki pancen jatahe Yati kanggo njupuk kunci bareng Imah, kanca kerjane.

Nalikane dheweke tekan, den weruhi Imah kang wus lagi nggogok nang kursi ngarep toko, sejane ya mesthi lagi nunggu dheweke. Yati karo Imah banjur enggal-enggal mlaku menyang umahe bose kanggo njupuk kunci.

Sakwuse njupuk kunci, Yati karo Imah enggal-enggal menyang toko. Sedawane dalan, Imah terus-terusan ngedumel merga dheweke rumangsa wus nunggu Yati suwe banget ing ngarep toko.

“Untung isih nyandak, dadi ora disrengeni Pak Budi.” Omongane Yati miwiti pacelathon.

“Untung untung. Iya untung nang kowe Yat, Yat. Lah aku iki lo wus mangkat mruput-mruput, tekan nang toko isih nunggu tekamu kang suwe banget mau kae lo, kaya meh lumute lehku nggogok nang kursi mau nunggu tekamu. Kowe ki lak ya mangkat seka umah ta? Ora mangkat seka Amerika ta? Kok lak ya suwe tenan.” Omongane Imah kanthi nada yen dheweke ora seneng nunggu tekane Yati kang suwe banget mau.

“Ya seka ngumah ta Mah, wong aku ya ora nduwe dhuwit yen ndadak menyang marang Amerika.” Wangsulane Yati kanthi ancas supaya Imah ora nesu-nesu terus.

“Walah Yat.. Yat.. malah gawe geguyu. Tiwas ora sida nesu-nesu aku iki”.

“Lak ya apik ta. Aja sering nesu-nesu lo Mah, mengko malah dadi cepet tuwa. Gelem po nek umpama dadi cepet tuwa? Gelem?”

“Ya ora ta Yat. Ah kowe ki lo malah ndongakake kancane kon cepet tuwa”.

“Dudu ndungakake Mah, kan emang nyata nek wong kang sering nesu kuwi marai cepet tuwa merga mengko pipine gampang kisut”.

“Ah wegah, wegah. Pokoke aku wegah nek cepet tuwa, wong urung rabi kok tuwa ndisikan”.

“Ya mula aja sering nesu-nesu ta Mah”.

“Iya iya. Eh mau kae sapa ta sing ngeterke kowe? ko jos tenan numpake avanza, kaya wong sugih tenan”. Pitakone Imah kang kepengin ngerti ssapa pawongan kang wus ngeterke Yati mau.

“Ooh iku guruku nalika SMA Mah”.

“Walah, tak kira pacarmu”.

“Dudu ya”.

Sangking gayenge anggone padha kandhahan, ora krasa nek wus tekan ing ngarep toko. Toko enggal-enggal dibukak. Kaya biasane, sakwuse dibukak banjur padha enggal-enggal resik-resik toko. Ancas seka reresik mau ya supaya nalika ana pawongan kang tuku klambi isa ngrasakake nyaman anggone milih-milih klambi kang bakal dituku.

Nang toko kuwi pancen ana 10 karyawan, kabeh keduman piranthi kanggo resik-resik, mbuh kuwi sapu kanggo nyapu, mbuh kuwi pel kanggo ngepel. Wektu kuwi Yati pancen keduman jatah kanggo ngepel. Enggal-enggal den jupuk ember kang mango ana ing toko sisih mburi banjur den isi banyu. Yati banjur ngepel toko sakterase kanthi semangat, amarga pancen nek wayah esuk ya wayah-wayah isih gedhe semangate.

Nalika Yati lagi ngepel teras kang cedhak karo dalan, ana simbah-simbah kang nyedhaki. Maune dikira Yati simbah iku pawongan kanga meh tuku klambi, ananging pangirane dheweke kuwi kleru amarga dheweke ketok kaya tukang jaluk. Banjur tuwuh pamikiran yen simbah kuwi ya tukang jaluk, jebul ya dudu.

Kaya ngapa kagete Yati, amarga simbah-simbah kuwi teka-teka malah langsung nesu-nesu ing sakpangarepe dheweke.

“Eh mbak, kowe iki ora rumangsa yen banyu saiki kuwi arang anane? Kok malah mubadir banyu kaya kuwi. Banyu aja den regedi mbak, mending mbok anggo kanggo adus utawane nginum, iku kan luwih ana paedahe”. Omongane simbah-simbah mau kanthi nesu-nesu lan nudhing-nudhing ember kang isi banyu kang dinggo ngepel, banjur lunga.

Yati amung bisa bingung, meneng sakwetara. Karyawan liyane kang weruh kedadean kaya mangkono ya padha-padha amung isa meneng, bingung, banjur nyedhaki Yati lan takon keneng apa kok simbah mau nyrengeni dheweke. Yati banjur njlentrehake yen dheweke disrengeni amarga dheweke dikira mubadir banyu. Yati lan karyawan liyane wus ora isa ngampet ngguyu, banjur padha ngguyu bebarengan tekan kapingkel-pingkel mangerteni kedaean lucu Yati kang disrengeni wong edan.